YAŞADIKÇA....

JANE AUSTEN

Sat, 20 Dec 2008 12:40:00 +0200

Hampsahire 'de doğar 1775 yılında sekiz çocuklu din görevlisi bir babanın yedinci çocuğu olarak dünyaya gelir.Okumasını destekleyen,ona inanan bir aileye sahip olmak 18.yy İngiltere'sinde onun için çok büyük bir şanstır.Bu sayede Oxford eğitimi alabilir.
Aslında o hem entellektüel hem klasik kadın olma arasında kalmış bir erken dönem feminstidir.
Geleneklerinden kopamaz,çağının düşünce yepısına sahiptir belki.Bir kadının rahat etmesi için iyi geliri olan bir adamla evlenmesi,el işleri yapıp,resimden,müzikten anlaması,az da olsa imkanları dahilinde seyahat etmesi gerekir.Tamam bunları kabul eder de,br yanı hep karşı koyar bu anlayışa.O ayakları üzerinde tek başına durmak ister.HEr seferinde bir erkek kardeşinin kanatlarına girsede.
Böyledir 18-19.yy.İngiltere'sinde..Çağını hem seven hem eleştiren şahsına münhasır bir kadındır Austen.ÖZeldir ve bunu daha yaşarken farkettirir çevresindekilere.
Aynı kitabındaki gibi kızkardeşi en büyük sırdaşıdır.Sever ailesini,düşkündür hepsine.Ama kabına sığamaz.O biraz Elizabeht'itr doğru ama her baş karakterinde vardır aslında.Ahh ama illa Darcy,Hep Darcy vardır onu okuyan için.
Hiç evlenmemiş,belkide çağının değer yargılarını,geleneklerini böyle protesto etmiş.Kadın olmak zordur onun yaşadığı İngiltere'de..Hem de çok zor.Evlenmeden ve zengin bir evlilik yapmadan tek bir kadın olarak ayakta kalmak belkide onu bukadar erken almıştı.. ( devamı )

UMUT PARKI

Sat, 20 Dec 2008 12:23:00 +0200

Bazı hikayeler vardır insanı daha ilk kelimede sarıp sarmalar.İçine alıverir.İşte öyle bir hikaye...
Austen'in en çok okunan,sevilen romanı Gurur ve Önyargıdır. Amma bana sorsanız Umut Parkını okuduktan sonra bir nebze olsun pabucu dama atılmıştır.Karakterler bana daha yakın,daha duygusal, daha insanca duygular...Austen'in olgunluk dönemi de diyebiliriz.
Duygulardan korkmayan,bunu anlatırken daha ustalaşan bir yazar.Emma ve Gurur ve Önyargı'daki bütün çömezliğini bititrmiş artık ben burdayım diye bağıran bir yazar.Belki de nerdeyse onu ikiyüzyıldır insanlara hatırlatan bu ustalığı.Çömezliği bile milyonları kendine hayran bırakmışsa siz bence bir de Umut Parkı'nı okuyun.Bildik bir konuyu Austen farkıyla yorumlayın.
Sindire sindire okuduğum,bitmesin istediğim bir kitap...

.. ( devamı )

GURUR VE ÖNYARGI

Sat, 20 Dec 2008 12:21:00 +0200

Kim gururlu kim önyargılı?
İşte bir klasik ,asla bıkılmayacak bir başyapıt.

Elizabet mi çok önyargılıydı, yoksa Darcy mi gururlu?Bütün kitap boyunca bu soru kafamda döndü durdu.Darcy gururlu,Elizabeht karakterine önyargılı derken bir baktım ki roller değişmiş,gururlu olan önyargılı olmuş,önyargılı gurur yapmaya başlamış.
Austen romanlarında sonuç bellidir bütün romantik hikayelerde olduğu gibi.Mutlu sondur amma asıl soru bu mutlu sona nasıl ulaşılacağıdır.Yazar öyle bir olay örgüsü yaratır ve soru işaretleri çıkarırki karşısınıza"Gerçekten kavuşacaklar mı?" demeden edemezsiniz yüzüncü kez okumanıza karşı.
Her okuyucunun takıntılı olduğu ya bir yazar,ya bir kitap kahramanı vardır.Beni bu güne kadar okuduğum karakterler içinde en çok Bay Darcy sarsmıştır.Gururludur Darcy.Asildir.Zengindir.Denginin kim olduğunu kim olmadığını çok iyi bilir.Kendine bir zırh örmüş ve bu zırh sayesinde az zararla ayakta kalmaya çalışıyordur.Zırhını sadece belki evinde onu doğduğu günden beri tanıyan insanların yanında çıkarıyor olabilir ama kalbinin bir köşesinde çok sevmeye ve sevilmeye ihtiyacı olan bir çocuk adamdır belki de.Ona öğretilen,çağının gereği olan,dengi olan asil ve zenginle evlenmektir.Bu yüzden Elizabeht 'i kırar belki de.Ona verilen eğitimde belkide kendinden sınıfça aşağıda olan birine nezaket göstermek gereksizdirde.Ona dürüst olmak öğretilmiştir.Ne kadar kırıcı olursa .. ( devamı )

FACTOTUM

Sat, 20 Dec 2008 11:51:00 +0200

Çeviren:AVİ PARDO
Metis Yayınları.

Zengin olmayı düşleyen yoksul ve despot bir babanın cehenneme çevirdiği ergenlik döneminden sonra iki yıl Los Angeles Üniversitesi'nde gazetecilik bölümüne devam eden Charles Bukowski (Henry Chinaski) kararını verir. Babası gibi biri zengin olmayı isterse o tersini isteyecektir. Aylaklığı. Ancak erken yaşta saptadığı bir hedefi vardır. Yazar olmak.

Mukavva bavulunu alıp yola düştüğünde yirmi iki yaşındadır. Ucuz pansiyon odalarında sefaletle boğuşup yazmaya çalışırken kendine gerçek bir dost edinmiştir. Alkol.

Bar Sineği filminde beş günlük bir kesitini senaryolaştırdığı bu dönem yaklaşık on yıl sürer. Eyalet eyalet dolaşıp, pansiyon kirası ve içki giderlerini karşılamak için sayısız ikinci, hatta üçüncü sınıf işlere girip çıkar. Bukowski roman, öykü ve şiirlerinde sık sık özlemle söz ettiği bu dönemi anlatırken mizahının ve onu çağdaş Amerikan edebiyatının önde gelen yazarlarından biri yapan eşsiz yalınlığının doruğundadır.

(Arka Kapaktan)

Evimi taşıdıktan sonra ilk okuduğum kitap oldu.Yaklaşık 5 sene sonra tekrar okumak iyi geldi.Sanki yeni satırlar eklenmiş gibiydi sayfalara.Oysa aynı yıpranmış,rutubet görmüş kitap.Ne sayfaları azaldı ne de içindeki yazılar değişti.Demek olgunlaşmak böyle bir şey.
Seneler sonra tekrar elime alırsam yine aynı şeyi mi hissedeceğim bilmiyorum ama içinde öyle cümleler var ki beni o sayfada takı.. ( devamı )

K................

Wed, 10 Dec 2008 11:23:00 +0200

        Elimde bu ara düşürmeden okuduğum dergim K....
Şiirsel bir anlatımı var yazarların.Beni etkiliyor.Aragon 'u anlatan yazı çok dokundu.Ne güzel söylemiş şair."Mutlu Aşk yok"derken...
        Gerçekten insan yaşadıklarını yazıyor.Zaman akıyor.Sen birşeyler biriktiriyorsun içinde.Gün geliyor patlamak üzere bir volkana dönüşüyorsun.Elinden gelen sadece kaleme sarılmak oluyor.
        Geçen gün bir söz okudum;sanırım yine K dergisinde."Sözlerinin kesilmesini istemeyenler için tek çözüm,yazmaktır"Bu sözü okuyunca neden yazdığım geldi aklıma.Senelerdir neden çantamda defter ve kurşun kalem taşıdığım geldi aklıma.Bir bilgisayar sahibi olmak ya da bir site sahibi olmak beni hiç değiştirmedi.Hep aynıyım...İlla ki elle yazacağım.Ve söylemediğim herşeyi dökeceğim....İşte benim yazma sebebim.İçimdekilerini kusma isteğimdi.İlkokuldan bu güne..
        Dergi elimden hiç düşmüyor.devamlı karıştırıp duruyorum.Her gün bir yazarın şiirsel yaşamını okuyorum.Yazanın da ,yayınlayanın da ellerine sağlık.Bu karmaşa içinden beni biraz olsun alıp götürüyor.
        Belki uzun uzun yorumlarım bir ara dergi içeriğini.Ama neleri yarım bıraktım...Bu da yarım kalacaklar listesinde....

.. ( devamı )

ZAMAN

Sun, 30 Nov 2008 11:07:00 +0200

-Dosta dair bir kaç söz-

Çok zaman oldu sizi görmeyeli...
Uzun yıllar geçmiş gibi aradan...
Ama hayat kısa
Sandığın kadar hızla akmıyor zaman

Ben gideli durdurmuşsun hayatının akışını
Kimseleri arayıp sormaz olmuşsun
Oysa ne planlar yapmıştın geleceğe dair sana ait olan
Sandığım kadar hızla akmıyor zaman

Özlettin kendini bana da
Gelmedin kahve yapıp fal bakmaya
Oysa ne güzel eğlencemizdi
Geleceğe dair umutlarımızı kahve telvesine bağlamak

Kahvelerim dolapda seni bekler
Fincanlarım kar beyaz
Sen gelmezsin birtek
Aksın artık zaman hızla
Senle kavuşmak gerçek olsun
.. ( devamı )

ANLADIM

Fri, 29 Feb 2008 12:38:00 +0200

Bunca zaman bana anlatmaya çalıştığını,kendimi bulduğumda anladım.

İSTEMEYİN HİÇBİR ŞEYİ.....

Sat, 01 Mar 2008 19:21:00 +0200

Birşeyi çok istediniz mi hayatta?

Ama çookkk!......

İstemediyseniz;öyle kalın....Neden demeyin,niçin demeyin..Çok istemeyin hiçbirşeyi..

Hayatınız pahasına istekleriniz olmasın hayattan.Çünkü hayat sadece layık gördüğünü veriyor bizlere.

Hergün yeni bir şey öğreniyorum yaşarken.Aslında yaşamak başlı başına bir ders.Nasıl yaşamak lazım gelir öğretmediler okullarda bizlere.Şimdi düşünüyorum,keşke biri, ne bileyim bilge biri,bize yaşama sanatını öğretseydi.Nasıl yaşamalı,ne beklemeli yaşama dair...Neyi , ne kadar istemeli hayatta..

Çok düşünüyorum son günlerde.Seyrediyorum.Bekliyorum.Dinliyorum.Ama yazamıyorum.İsterdim ki içimden geçenlerin tamamı dökülebilse sözcüklere.Yazabilsem herşeyi.Bütün korkularımı,bütün beklentilerimi,bütün en çok isteklerimi.Ama ne mümkün....

Bugünlerde yaşamak beni yoruyor.Böyle olmaması gereken bir zaman aslında.En büyük hayallerimin gerçekleştiği şu günlerde daha enerjik olmalıydım,daha iyi hissetmeliydim kendimi.Maalesef değilim.

Birşeyi çok isteyipte tam avuçlarınızın içine bırakıldığında sanmayın o sizin.Değil hiç birşey bizim.Her an avuçlarınızın arasından kayıp gidebilir.Ya da birileri gelip almaya kalkışabilir onu.Çok istemeyin dedim ya birşeyi.İstemeyin işte..Bir bildiğim var ki söylüyorum.

Umarım şu an avuçlarımın içind.. ( devamı )

Sat, 05 Jan 2008 20:13:00 +0200

BENİ KOYUP GİTME NE OLURSUN!...

Bazen sözler veririz...Tutamayacağımızı bildiğimiz,ama yerine getirmeyi çok istediğimiz...

"Ömür boyu yanında olacağım","son nefesime dek sadece seni seveceğim",ölene kadar dostuz"vs....

Biliriz ki bu sözler tutabileceğimiz sözler değil...Kontrolümüzde olan şeyler değil.Ama o an inanırız tutabileceğimize.Sanırız ki;bunlar basit sözler...."Yarın sekizde otobüs durağında seni bekleyeceğim" gibi bir söz..Bu sözü tutmak bile aslında kesin değilken,ömürlük sözler veririz sevdiklerimize....

Yaşarken insan,mutluyken,huzurluyken nedense herşeyi yapabileceğine inanıyor.Sonunu düşünmüyor,yarını düşünmüyor,düne bakmıyor.Zannediyorki;herşeye muktedir....

Ama değiliz işte..Değiliz...Aslında mevzu bahis söz vermekse,hepimiz bonkörlükte sınır tanımazken,tutmakta aciz varlıklarız...Hiçbirşeye muktedir değiliz....

Hayatım boyunca kimseden ömürlük sözler beklemedim,ya da kimseye ömürlük sözler vermedim..Neden bilmem daha küçüklükten kafamda hayatın yarım olduğuna dair bir sabit fikir oldu.Ölüm herşeyi yarım bırakan etkendi,belki ondan.Ne zaman,nasıl geleceğini bilmediğimiz ölüm?...Bu yüzden, sözlere hiç inanmadım...

Sonsuz sevgiye,sonsuz dostluğa,sonsuz sadakate,sonsuz güvene....

İnanamadım..

Çok mu yaşadım?Çok mu gördüm insanın her halini?Sanmıyorum...Ama dedim ya,küçüklükten beri var olan bir sabit fikir bu bende...

Çok iyi dostum oldu,çok sevdiği.. ( devamı )

2008!....

Mon, 31 Dec 2007 12:00:00 +0200

-Gerçek dostlara-

Baksana dostum yeni bir yıla saatler kaldı.....

Nasıl bir seneydi bu?Sen birşey anladın mı?Ben anlamadım telaştan,koşturmaktan ne yaşadım ne hissettim koca bir yıl.

Baksana yıllar koca bir hızlı bir tren olmuş.Çuf çuf rayların üzerinden akıp gidiyor.Dün çocuktuk bugün yetişkin erginler olduk...

Neler dilerdik hatırlar mısın her yeni yıla girişimizde?...

Güzel bir kazak,şapka...Kaldığımız dersleri bütünlemede vermek.Aşık olduğumuz delikanlının farkımıza varması,daha iyi bir aşk hayatı...Yıllar ilerdikçe okul bitmeye yaklaşınca isteklerin yönü değişti.İyi bir mezuniyet derecesi,iyi maaşlı bir iş,kariyer sahibi olmak,master yapabilmek,çok para,yakışıklı eş...vs.

Bak otuzlu yaşlara girdik.İstediğin kazağı,şapkayı aldın,sevdiğin çocuk seni farketti,mezun oldun,iş sahibi oldun,kariyerin var,ehh yakışıklı da denilebilecek bir eş sahibisin..

Peki isteklerin bitti mi?Beklentilerin?...

Yaşamaktan vazgeçmedikçe insanoğlunun istekleri de dilekleri gibi bitmiyor ki!...

Benim kendimle ilgili çok fazla bir beklentim yok yeni bir yıldan biliyorsun.Tek aradığım akan yıllar boyunca hayatta;biraz huzur,biraz sa.. ( devamı )

MERHABA...

Sat, 29 Dec 2007 19:39:00 +0200

Biraz uzun bir ara oldu biliyorum...Ama hayat olmadık yerlere sürüklüyor insanı.Oysa ne hayallerim,ne planlarım vardı burasıyla ilgili.Sanırım tembelliğin adı "çok yoğunum oldu"....

Amma velakin gerçekten yoğun ve koşturmaca dolu aylarım oldu..Tam dört ay oldu yazmayalı.Çok uzun bir zaman bu.Ben yazmaktan bu kadar uzak kalmadım hiç.Aslında o kadar çok şey kurgulamıştım ki bu siteye dair.Bütün hikayelerimi,bütün şiirlerimi buraya taşıyacaktım.Ama bir türlü fırsat olmadı.Yeni birşey yazmadığım gibi,eskileri de yüklemedim.

Yeni bir yıla girmeye sayılı saatler kaldı oysa..

Yeni yılda neler istiyorum?...Bilmiyorum.İlk defa bu yıl ne istediğimi bilmiyorum.Sanırım herşeye sahibim.O yüzden özel olarak kendim için beklentim yok.Ama sevdiklerim için beklentilerim umutlarım çok....

Yeni yıldan aslında bir beklentim var.Bu blog sitesini ilk kurduğum günki planlar doğrultusunda geliştirmek.Ve sayılı saatler kalırken 2008'e; bunun için uğraşıyorum.

Yeni yıl yazısını daha sonra yazacağım ama uzun bir yokluktan sonra MERHBA deme ihtiyacı duydum...

ALDIM BAŞIMI GİDİYORUM

Wed, 22 Aug 2007 16:28:00 +0300

Hep istiyorum çekip gitmeyi..Senden sonra hani yarım kalmıştım ya.Eksiktim ya..Sensiz hiçtim ya..Sen olmadan ben yoktum ya..Senin yerine başka şeyleri koymaya çalıştım.Doldurmaya çalıştım yokluğunu gereksiz saçma şeylerle.Belki sadece çocukluktu yaptığım.Belki son çırpınıştı koca okyanusta,adına hayat denilen.Ben sensiz hiçim anlamıyor bunu kimse.

Yüreğimde ince bir sızı her geçen gün çoğalmakta.Sensizliğin açısı beni öldürüyor.Yüreğim artık koca bir kara delik.

Sen gittin ya,ben kaldım ya sensiz bir başıma.Aldım hayattan payımı.benim bu hayattan payıma düşen sensiz kalmakmış.sensizlik bitmeyen bir kabus.

KADINLAR

Wed, 25 Jul 2007 17:14:00 +0300

Kadınların sevmediği bir kitap KADINLAR.İçeriği pek iç açıcı değil.Hayatına giren sayısız kadını anlatan bir adam var karşımızda.Ama bunu anlatan Buk olunca daha mı az göze batıyor ne?
Biraz belden aşağı,biraz alaycı,biraz acımazsız anlatımlar.Ama her kitabı öyle değil mi?
Aslında Bukowski acımazsızlığının altında,alaycılığının geriside kocaman bir yürek taşıyan bir adam.Beni bukadar çeken de onun duygusallığını göze sokmayışı,kimseye ağlamaması yazılarında.Belki de tamamen kendinde olmayan şeyi sevme güdüsü.Her okuduğumda satırlar arasında acı çığlılklar duyuyorum.Belki de duymak istiyorum kimbilir?

.. ( devamı )

ACILARA TUTUNMAK

Fri, 20 Jul 2007 19:53:00 +0300

Çok acılar çektik.Sandık ki acılarla yoğrulunca özgür kalacağız.Ama acı acı getirdi beraberinde;çoğaldıkça çoğaldı.Özgürlük hep bir tutumluk uzakta kaldı.

Sevginin acı çekmekle eşanlamlı olduğunu düşündük.Böyle ezberlettiler sevgiyi bize.Oysa sevmek özgürlük değil miydi?

Gelişigüzel duygular akıp giden yüreğimden.Ne hissettiğimi bende bilemiyorum.Kendimi yuvasız bir kuş gibi hissediyorum.

Acılar diyorduk.Acılar...Bize acı veren neydi diye düşünüyorum.Gerçekler mi acaba?Bize öğretilenlerle gerçek hayatın farkını görünce acılarımız artmadı mı?Sevgi bize romanlarda anlatıldığı gibi değilmiş.Mutlu sonlar; büyük beyaz ekranlarda kalmış.

Sevmek sadece bizim kendi içsel dünyamızda yarattığımız kristal bir küre.Birileri tutup yerden yere vurarak yerle bir etti.Geriye tuzla buz olmuş bir gelecek bıraktılar..

Acılarla yaşamaya alıştık.Kanıksadık...Artık doğal yaşam bu.Acılara tutunarak yaşıyoruz şimdi.Geleceğe bakmadan..Günü tüketerek;yaşayarak değil tüketerek;devam eder olduk hayatlarımıza.

Mutluluk uzak memleketlerde eski bir dost;birgün mutlaka kavuşacağımızı düşündüğümüz eski sevgili.

İşte böyle birtanem,acılara tutunarak yaşadık;devam etmekte hayatımız;belki bir gün özgür kalır ruhlarımız..Bu dünyada değilse de;mümkün olabilecek en mükemmel dünyada.

TÜKENMEDEN HERŞEY....

Tue, 17 Jul 2007 16:59:00 +0300

Bazen şarkı dinlerken kelimeler aklımdan akıp gidiyor.O an ne kalem, ne bilgisayar aklıma gelmiyor.Kafamın içinde biri bir şeyler yazıp duruyor.Ben yakalayamıyorum.Bittikten sonra yazayım diyorum.Olmuyor.O an ki hissi veremiyorum.

Kafamda hikayeler akıp gidiyor.Mektuplar yazıyorum hayata dair.Konuşuyorum olmayan birileriyle.Sonra kaleme alayım diyorum.Olmuyor.O an sihirli bir an sanki.Tekrar geri gelmiyor.Aynı duyguları yakalayamıyorum.

Şarkı dinlemesem mi diyorum?Mümkün mü?Ben müzik olmadan yaşayabilir miyim?

Şu an Haluk Levent dinliyorum.DOSTUM...Bir şeyler karalamalıyım diyorum.Sanki beynim boşaldı.Oysa yazabileceğim o kadar çok şey varki...Koskoca bir ömür gibi geçen dostluk hikayem var elimde.Herşeyi paylaşarak geçen yılların anısıyla dolu bir dostluk hikayesi.Ama kimi nekadar ilgilendirir ki?

Sadece kafamda yazmaya devam ediyorum.İş yazıya dökmeye gelince bu ara fena halde tıkanıyorum.Acaba yaşlanıyor muyum?Sanırım artık yazacak bir şeyim kalmadı,anlatacak hikayem...Kelimeleri tükettik mi?Anılar ve anlar mı sadece hayatımızdan geriye elimizde kalan?

Sanırım benim için kelimeler artık tükenmeye başlıyor.Birşeyleri bitirdim,tükettim.Geri gelir mi bilmiyorum.

O sebepten tükenmeden,tüketmeden gitmeli,bırakmalı herşeyi yerli yerinde.Hayatta daha çok mutlu edecek yaparken beni,birşeyler bulmalı.Yeni uğraşlar.Yeni açılar.Yeni hobiler.

.. ( devamı )

İSYAN...

Wed, 11 Jul 2007 16:54:00 +0300

İSYAN

Sana kırık yaşıyor her bir bakışım

Yıktığın hayaller tek can yoldaşım

Seninle hep vardım seninle kaldım

Hıçkırık bağrımda son aldanışım

Sana buruk dudaklar her bir gülüşte

Neşe ile hüznünü her deneyişte

Seninle hep yan.. ( devamı )

DOSTUM...

Sat, 14 Jul 2007 16:52:00 +0300

Bir şarkı yazmak istedim
İçinde dostluk olsun
Birden sen geldin aklıma
Can dostum
Bu şarkıda seni ne çok
Özlediğimi
Anlatmak istedim sana
Bir kere olsun
Bir sen kaldın ban
Sakın bırakma
Al yollarına, hisset yanında
Dostum...
Burda her şey sahte dostum
Gülümsemeler bile
Burda her şey sahte dostum
Sevmeler bile
Şimdi yanımda olmasanda
Seni yaşamamı engelleyemez
Hiçbir şey asla
Şu anda çok uzakta olsanda
Sen aslında benimlesinSarıl yine ban, al yollarına
Hisset yanında
Ağla gözyaşımda
Dostum.

HALUK LEVENT

.. ( devamı )

BANG BANG

Fri, 06 Jul 2007 15:00:00 +0300

İzlerken tüylerimi diken diken eden Film.İntikam böyle mi alınır dedirten bir kurgu.Şarkıyı anlayarak dinleyince daha mı etkilendim?EVET....Dinleyin bir kere daha ama bu sefer anlamını bilerek...

Bang Bang (My Baby Shot Me Down) - Nancy Sinatra

I was five and he was six
Ben beş yaşındaydım o da altı

We rode on horses made of sticks
Sopadan yapılmış atlarımız vardı

He wore black and I wore white
O siyah giyerdi ben de beyaz

He would always win the fight
Oyunu hep o kazanırdı

Bang bang
He shot me down, bang bang
O beni vurdu, bang bang

I hit the ground, bang bang
Ben yere düştüm, bang bang

That awful sound, bang bang
O korkunç ses, bang bang

My baby shot me down.
Bebeğim beni vurdu

Seasons came and changed the time

TEFERRUAT...

Thu, 05 Jul 2007 18:05:00 +0300

Ne güzel günlerdi onlar...

Müzik dinleyip , sustuğumuz,sadece uzaklara daldığımız günler.Şimdi ne kadar uzakta o güzel günler..Sadece dost meclislerinde anlatılan hatıralar.Yüzlere tebessüm getiren.

Aşkı bilmeden,sevgiyi bilmeden insan tam olabilir mi?Nefreti öğrenmeden,kırılmadan,üzülmeden sen olabilir misin?Tamamlanabilir misin?

Olgunlaşmak; büyümek bütün bunların toplamı değil mi?Kşeke büyümeseydim demekle değişmiyor bazı şeyler.Büyüdük,olgunlaştık ve gereklerini yerine getirmek zorundayız..

Getiriyor musun?

Ben yapamıyorum...Aslında yapacak gücüm kalmadı....

Sadece günleri tüketiyorum.Sadece bakıyorum etfamı görmeyen gözlerle..Günler geçmiyor...

Bitmiyor...

Acılar hiç dinmiyor..Sadece insan olmanın gereklerini yerine getiriyoruz.Suya sabuna dokunmadan.nefes alıp veriyoruz.Eh işte bazen de düşünüyoruz .. ( devamı )

SEN...

Thu, 05 Jul 2007 17:55:00 +0300

Gittim,

Geldim.

Tik tak...

Hayat akar..

Bir yerlere kavuşmak zor,

Birilerini yaklamak,

Hayatı yakalamak..