YAŞADIKÇA....

Bazen şarkı dinlerken kelimeler aklımdan akıp gidiyor.O an ne kalem, ne bilgisayar aklıma gelmiyor.Kafamın içinde biri bir şeyler yazıp duruyor.Ben yakalayamıyorum.Bittikten sonra yazayım diyorum.Olmuyor.O an ki hissi veremiyorum.

Kafamda hikayeler akıp gidiyor.Mektuplar yazıyorum hayata dair.Konuşuyorum olmayan birileriyle.Sonra kaleme alayım diyorum.Olmuyor.O an sihirli bir an sanki.Tekrar geri gelmiyor.Aynı duyguları yakalayamıyorum.

Şarkı dinlemesem mi diyorum?Mümkün mü?Ben müzik olmadan yaşayabilir miyim?

Şu an Haluk Levent dinliyorum.DOSTUM...Bir şeyler karalamalıyım diyorum.Sanki beynim boşaldı.Oysa yazabileceğim o kadar çok şey varki...Koskoca bir ömür gibi geçen dostluk hikayem var elimde.Herşeyi paylaşarak geçen yılların anısıyla dolu bir dostluk hikayesi.Ama kimi nekadar ilgilendirir ki?

Sadece kafamda yazmaya devam ediyorum.İş yazıya dökmeye gelince bu ara fena halde tıkanıyorum.Acaba yaşlanıyor muyum?Sanırım artık yazacak bir şeyim kalmadı,anlatacak hikayem...Kelimeleri tükettik mi?Anılar ve anlar mı  sadece hayatımızdan geriye elimizde kalan?

Sanırım benim için kelimeler artık tükenmeye başlıyor.Birşeyleri bitirdim,tükettim.Geri gelir mi bilmiyorum.

O sebepten tükenmeden,tüketmeden gitmeli,bırakmalı herşeyi yerli yerinde.Hayatta daha çok mutlu edecek yaparken beni,birşeyler bulmalı.Yeni uğraşlar.Yeni açılar.Yeni hobiler.

Tükenmeden gitmeli,haddini bilmeli.Kimseyi germemeli.

Tüketmemeli.Yeni birşeyle bulmalı.

Ama MÜZİK hep olmalı...

Sonsuza dek....